گروه کوه نوردی همنورد

مشخصات کفش کوه نوردی مناسب

بسمه تعالی

با توجه به نوع رشته ورزشی کوه نوردی و سنگ نوردی اندام تحتانی و پاها بیش ترین نقش و فعالیت را در انجام این رشته ورزشی دارند و قاعدتا شایع ترین آسیب های ورزشی در کوه نوردی، صدمات اندام تحتانی و پاها می باشد. مفاصل زانو و مچ پا نیز از حساس ترین مفاصل بدن می باشند که در ورزش کوه نوردی در معرض مستقیم ضربات متوالی و متناوب می باشند. نتیجه اینکه برای پیشگیری از آسیب های پا می بایست به سلامت پا بیشتر توجه نمود و در این میان اهمیت کفش مناسب و تاثیر آن بر سلامت بدن به وضوح قابل درک است.


انواع کفش:
امروزه با توجه به پیشرفت تکنولوژی بنا به نوع برنامه انواع مختلفی از کفش ها برای فعالیت های مختلف در بازار یافت می شود.

انواع کفش مورد استفاده در ورزش كوه نوردی عبارتند از:

1- سنگ نوردی: با شکل خاص و مواد خاصی تولید می شود.
2- کوه پیمایی: این نوع کفش عاج کمتری دارد.
3- کوه نوردی نیمه سنگین
4- کوه نوردی سنگین: یک پوش ، دو پوش ، سه پوش (اکثرا گتر سرخود است)
5- برنامه های ترکیبی (سنگ و یخ): مانند کفش های پلاستیک.
6- کفش یخ نوردی
7- . . .

موارد 3 تا 6 محلی برای نصب گرامپون دارد.
جنس لایه بیرونی کفش های پلاستیک فایبر گلاس و کربن است.

مواد متنوعی که در ساخت کفش استفاده می شود:
1- چرم طبیعی.
2- چرم مصنوعی.
3- پارچه های مخصوص.
4- ترکیبات پارچه ای جدید مثل گورتکس.

مواد بکار رفته در کفی کفش (تخت کفش):
ترکیبی از کربن و لاستیک: معروف ترین آن با نام تجاری “ویبرام” است. ماده ای سخت و پر اصطکاک می باشد.


خصوصیات لازم برای کفی کفش باید شامل موارد ذیل باشد:
۱- قابل انعطاف باشد.
2- ضربه گیر باشد.
3- وضعیت استقرار کف پا را در داخل کفش حفظ کند.
4- عاج های عمیق داشته باشد.
5- اصطکاک خوبی داشته باشد.
6- مقاومت مناسبی داشته باشد.

خصوصیات لازم رویه کفش:
1- ضد آب باشد.
2- قابلیت تعریق داشته باشد.
3- تا حدی برای راحتی پا، نرم و قابل انعطاف باشد.
4- محکم باشد.
5- قابل ارتجاع باشد.
6- مقاوم به سرما، گرما و عوامل محیطی باشد.
7- بندها تا نزدیکی پنجه ی پا ادامه داشته باشد. (راحت تر است، بهتر کیپ می شود و درآوردن آن راحت تر است)
۸- تا روی پا و قوزک ها را بپوشاند.

برای مراقبت بهتر از کفش:
در صورت کوچک ترین صدمه ای به كفش دراسرع وقت باید تعمیر شود.
بعد از برنامه:
1- کفش را باید شست.
۲- با پارچه آنرا خشک کرد.
3- قالب زد (خصوصا در کفش های چرمی)
۴- برای حفظ انعطاف پذیری کفش و جلوگیری از نفوذ آب و رطوبت آنرا خشک کرده و واکس مخصوص بزنید.
5- از آتش و گرمای زیاد برای خشک کردن کفش استفاده نکنید.
6- برای کفش پلاستیک از اسپری مخصوص محافظت کننده استفاده کنید.

اندازه کفش:
خیلی گشاد نباشد:
ایجاد تاول های پوستی می کند.
خیلی کیپ و تنگ نباشد: به پا فشار وارد می آورد.
در صورت عدم رعایت موارد بالا كفش نامناسب به ناخن ها و بستر ناخن صدمه می زند و باعث خستگی پا می شود.


كفش پلاستیك دارای معایب و مزایای متعددی است:

مزایای کفش پلاستیک:
1-عایق گرمایی خوبی است.
2-محل مناسبی برای بستن گرامپون دارد.
3-سبک است.
4-ضد آب، ضد باد و ضد سرماست.
5-یک لایه داخلی نرم دارد.

مضرات کفش پلاستیک:
۱- احتمال شکستن و ترک برداشتن کفش بر اثر سرما و ضربه در برنامه های ترکیبی یخ و سنگ وجود دارد.
۲- انعطاف پذیری خوبی ندارد.
۳- برای استفاده در زمین نرم و کم شیب و پیاده روی مناسب نیست.


مزایای کفش چرم:
۱- قابلیت انعطاف خوبی در برنامه های کوه پیمایی و کوه نوردی دارد.
۲- تهویه پا را خوب انجام می دهد.


کفش سنگ نوردی:
مواردی که در خرید کفش سنگ نوردی باید مورد توجه قرار داد:
1- کفش باید راحت باشد.
2- اندازه و شکل کفش تغییر نکند.
3- برای صعودهای اصطکاکی قابل انعطاف باشد.
4- در صعودهای عرضی و طولی باید لبه های سفت و سختی داشته باشد.
5- پنجه کفش که در برگیرنده انگشتان پا است سخت و محکم باشد.
6- کف کفش با دوام و لبه های کناری آن با کیفیت باشد.
7- کفش ضمن آنکه قوزک پا را محافظت می کند باید بیش ترین انعطاف را نیز برای قوزک پا فراهم کند.
8- کفش باید سبک، قوی و بادوام باشد.


انتخاب کفش مناسب سنگ نوردی:
1- مناسب ترین نوع، بستگی به نوع برنامه های تمرینی دارد.
2- کاملا چسبیده و جفت پا باشد.
3- در منطقه ای که تنوع گسترده ای از سنگ ها و دیواره های سنگی است باید کفشی انتخاب کرد که بتواند هم از نظر لبه های کفش و هم از نظر خاصیت اصطکاک بر سنگ جوابگو باشد.

عوارض کفش تنگ در سنگ نوردی:
1- تاول.
2- میخچه.
3- پینه.
4- فشار بیش از حد به پا.
5- خستگی در تمرین و سنگ نوردی.

جنس رویه کفش سنگ نوردی:
1- جیر (بعد از مدتی گشاد می شود، مخصوصا اگر بدون آستر باشد).
2- چرم.
3- نایلون مخصوص.
4- کتان.
5- ترکیبی از مواد فوق.
همگی مواد فوق می تواند آستر دار یا بدون آستر باشد.


هشدارها:
1-کفش سنگ نوردی اگر هنگام تمرین خیس شود پس از خشک شدن جمع شده و چروک می شود و هنگام سنگ نوردی پا را ناراحت می کند.
2- هنگام بستن کفش نباید آنرا خیلی محکم کشید زیرا خود این عمل سبب گشاد شدن سریع و صدمه به کفش می شود.

مراقبت از کفش سنگ نوردی:
1- هر چه بیشتر مراقبت نمایید کفش بیشتر عمر می کند.
2- در تعمیرات دور کفش باید کف کفش نیز عوض شود چون تناسب جنس دور و کف کفش از بین می رود (کفش تعمیر شده بیشتر در تمرینات استفاده می شود)
3- برای دستیابی به بهترین کارایی، کف و دور کفش، پیش از هر بار استفاده با مسواک و یا فرچه کاملا تمیز شود. سپس با کمی آب شسته و خشک شود تا تمیز و عاری از گرد و خاک باشد.
4- در طی صعود یک مسیر طولانی عمل تمیز کردن کفش را می توان باهمراه داشتن کمی آب و یک عدد مسواک و یک تکه پارچه چندین مرتبه تکرار کرد.
5- اگرکفش سنگ نوردی (و یا کوه نوردی) با آب دریا خیس شود باید آنرا با آب شیرین کاملا شست تا هر نوع نمک و مواد دریایی که سبب پوسیدگی و خوردگی درزهای دوخته شده و سوراخ های بند کفش می شود از آن خارج شود.
6- همیشه کیسه ای مناسب برای حمل کفش سنگ نوردی تهیه شود.
7- اگر کفش فاقد سوراخ فلزی در محل عبور بند کفش است باید ازبند کفش های پهن استفاده شود تا از پاره شدن محل بند کفش جلوگیری شود.
8- در بندکشی کفش دقت شود آنها به نوبت از پایین به بالا کشیده شوند طوری که کفش تمامی قسمت های پا را احاطه کند.

منبع: سایت پزشکی کوهستان

ویرایش: شاهین صفوی

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم دی 1388ساعت 20:30  توسط Admin  |